Blijkbaar is 'streaken' in deze betekenis van het woord een wedstrijdvorm opzichzelf. In dit artikel heeft een journalist onderzoek gedaan naar de langste 'running streaks' van Amerika. Bob Ray, een gepensioneerd man van 63 uit Maryland was jarenlang de te kloppen man. Hij heeft sinds 4 april 1967 (!) 13884 opeenvolgende dagen minstens 1 mijl gelopen. Daardoor is hij zelfs ere-voorzitter van de United States Streak Running Association geworden. Ondertussen is zijn 'streak' tot een einde gekomen en heeft ene Mark Covert de fakkel overgenomen. Hij heeft ondertussen 39 jaar en 131 dagen op zijn conto staan.
Streaken blijkt ook vooral een mannelijke aangelegenheid te zijn, van de 161 actieve 'streakers' op de lijst, zijn er slechts 13 vrouwen. De langste opeenvolgende periode voor een vrouw duurt ondertussen ook al 28 jaar en 84 dagen. Daarmee komt Margaret Blackstock echter niet verder dan de 40ste plaats op de lijst.
Dat mijn afsluitende opmerking uit mijn vorige blog, omtrent de eindigheid van mijn 'streak', een gezonde keuze is, blijkt uit dit artikel. Niet alleen ziet de protagonist van het verhaal er als een fitte zwerver uit. Van sommige van zijn collega's durf ik mij afvragen hoe het met hun mentale gezondheid is. Zo zijn er 'streakers' die lopen op de dag van een operatie, terwijl ze hun vrouw achterlaten in de cinema ("de film was niet goed") of nadat ze gebeten zijn door een hond ("ik had nog geen mijl gelopen")...
Als sport zo'n verslaving of routine wordt, lijkt het mij dat de nadelen van de levensstijl de voordelen beginnen te overtreffen en enig 'normaal' sociaal leven onmogelijk maken. Maar de volgende keer dat ik het even lastig heb om mijn 'goed' voornemen voor 2008 in stand te houden zal ik terugdenken aan de Rays, Coverts, Blackstocks van deze wereld...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten