maandag 8 januari 2007

Toen er nog winters waren...


Het weer ligt met zichzelf overhoop. Het is januari maar vrieskou hebben we nog niet gezien. Niet dat ik daar echt rouwig om ben, dat betekent een laag minder aandoen op training. Anderzijds brengen die 'milde' temperaturen dikwijls neerslag mee. Na 3 seizoenen waar ik amper nat geworden ben tijdens training, ziet het er nu naar uit dat er geregeld tussen de druppels gelopen en gefietst dient te worden.

Zaterdag was het al van dat. Samen met Bart en Jeroen net voor 10 uur vertrokken omdat het nog droog was. Mijn benen waren nog zwaar van de krachtraining de dag voordien. Het eerste uur was dan ook niet echt super. Jeroen reed lek. We kwamen Ronny tegen. Het begon te gieten. Zicht werd beperkt. Fiets was echt smerig. In enkele flarden onthoud ik telkens details van de trainingen. Belangrijkere zaken als: ik begin al terug kracht in mijn benen te voelen komen blijven gelukkig langer hangen en geven het vertrouwen een boost. Spijtig genoeg werkt dat ook omgekeerd met blessures en slechte dagen.

Kwaaltjes en pijntjes zijn voor langeafstandstriatleten dagelijkse kost. Toen ik woensdag op training wat spanning aan de binnenkant van mijn onderbeen voelde, gedroeg ik me voorbeeldig. Ijs erop, expert advice inwinnen en looptraining van vrijdag afgelasten. Na consultatie bij Sofie bleek het al om een beenvliesonsteking te gaan. Lap, anderhalve week bezig en al meteen prijs. Niet echt goed voor het vertrouwen, die ironman is nog maar 5 maanden weg en het plan was er een hoge loopfrequentie op na te houden. Die strategie krijgt meteen een fikse knauw. Twijfels kruipen in je hoofd, moet ik het anders gaan aanpakken?

Toen er nog winters waren zou ik dat ongetwijfeld gedaan hebben, maar nu durf ik vasthouden aan de planning en erop vertrouwen dat alles in orde komt. In een ironman moet je ook het vooropgestelde plan durven uitvoeren. In het begin van de wedstrijd inhouden, in het middenstuk een beetje harder gaan dan je lichaam zou willen en op het einde de laatste reserves aanspreken. Succesvolle atleten van alle niveaus slagen daar doorgaans in. En ook daar moet je voor trainen; dagelijks zelfs, en tegen verschillende elementen in: snellere collega's op training en in de wedstrijd die je meezuigen, kleine blessures waar je doorheen traint, slechte voedingskeuzes die klein lijken, ... Ik zal me daar de komende week maar op toeleggen in plaats van te gaan lopen.

Geen opmerkingen: