1/2 Hückeswagen triathlon (deel 2)

Race day begon nog eens vroeg: om 5u30 liep de wekker af. Niet dat ik hem nodig had, want ik had heel slecht geslapen. Ondertussen weet ik gelukkig dat dat geen slecht teken hoeft te zijn. Meteen aan het ontbijt een hoop Deutsche Brötchen met honing en confituur binnengespeeld. Daarna op weg naar de wedstrijd.

Anderhalf uur voor de start arriveerden we in de nerveuze drukte die blijkbaar universeel is bij een triatlon. Mensen die hun zenuwen de baas trachten te blijven, vaak door (te) luidruchtig grapjes te maken. Niet te veel van aangetrokken en mijn gerief in de wissel geplaatst zodat ik daar niet al te veel tijd naar dat zenuwachtig gedoe moest blijven luisteren.

Aan de echte zwemstart was de sfeer heel gemoedelijk, een mens zou nog vergeten dat hij vol aan de bak moest. Dus toch maar even losgezwommen en mij klaargezet op de eerste rijen van de individuele startgroep. Dat is altijd een beetje zoeken, zeker in het buitenland. De start was hectisch en iedereen begon te zwemmen als gekken. Even vreesde ik dat ik mijn optimistische startplaats verkeerd gegokt was, maar na 200m viel het plots helemaal stil en zwom ik al snel alleen. Vermits we recht tegen de zon in moesten zwemmen en er slechts 3 boeien waren, zag ik eigenlijk totaal niet waar ik naartoe moest. Links van mij zwom nog een atleet en licht voor mij kon ik af en toe ook iemand rechts van mij ontwaren. Ik heb me dan maar op hen gebaseerd en dat bleek goed gegokt, want ik kwam recht op de verste boei uit. Met de zon achter ons kon ik me perfect oriënteren en kwam ik al snel in snelle voeten terecht. Ik heb me dan ook maar laten binnenzuigen. Als 11de of 12de uit het water in 27'34", daar kon ik meer dan tevreden mee zijn.

Mijn compagnon meteen afgeschud in de wissel en er alleen vandoor. Ik zat meteen in een goed ritme en wist dat er niet al te veel uit de achtergrond zou terugkomen. Na de eerste lange klim bleek mijn versnellingsapparaat wat tegen te sputteren, vooral bij het opschakelen. Nochtans had ik er de 2 voorgaande dagen niets aan gemerkt. Rustig blijven en vooral niet panikeren was de boodschap. Eigenlijk was dat het meest opmerkelijke dat er tijdens de 74km fietsen gebeurde. Ik kreeg tussentijden door van Jeroen en die waren hoopgevend. Even verschoot ik toch wanneer iemand terugkwam uit de achtergrond, die had blijkbaar 1 minuut goedgemaakt op een ronde. Gewoon eigen tempo blijven rijden bleef ik mezelf inprenten. Goed idee bleek achteraf, want na minder dan 1km lopen had ik hem al terug te pakken.

Enkel de laatste ronde begonnen mijn benen een beetje last te vertonen van de snelle opeenvolging klimkilometers, maar ik had nooit het gevoel dat ik mijn lopen aan het hypotekeren was. De wissel verliep vlekkeloos en ik kon meteen op pad voor mijn 23km lopen. Eerste kilometer was bergop en daar had ik meteen het goede ritme te pakken. De daaropvolgende 4km bergaf naar Hückeswagen gingen ook vlot en snel. Jeroen begeleidde mij op zijn fiets en dankzij die steun werden de paar moeilijke momenten tijdens het lopen altijd snel weggewerkt. Op een klein dipje na 10km na heb ik eigenlijk op geen enkel moment echt problemen gekend. Gewoon mijn tempo blijven lopen en geconcentreerd blijven op looptechniek was het devies. Dat lukte wonderwel, ik kon zelfs nog even genieten van het wondermooie decor waarin deze wedstrijd plaatsvond. In de laatste ronde kon ik nog 1 atleet oprapen en zo supertevreden als 4de over de streep lopen in 4u12'43" (zie vorige blog voor uitleg over de klassementen).