Het is weeral 2 weken geleden sinds ik nog iets publiceerde en daar is spijtig genoeg geen echte reden voor. Behalve misschien de drukte op het werk, met weer zaterdagwerk. Ik heb dit jaar nog maar 2 zaterdagen niet gewerkt en dat begint serieus door te wegen. Zeker ook, omdat dit de belangrijkste periode van het jaar is, de periode van de waarheid zeg maar. Nu moeten wij onschuldige, naïeve studentjes overtuigen om aan de mooiste universiteit van het land te komen studeren.

Daardoor stond ook de trainingsarbeid op een laag pitje, van een streak is al lang geen sprake meer. Ik heb stilaan echter eerste indicaties van goesting om te trainen teruggevonden en ik kijk al uit naar de fietsstage tijdens de paasvakantie. Ik hoop tot dan nog een aantal mooie trainingsweken te hebben. Kwestie van geen te grote doelen te stellen die ik toch niet haal, waarna ik zelfmedelijden krijg, ga ik met kleine objectieven werken, minidoelen zeg maar. Eens ik die haal kan ik terug mijn pijlen richten op langere termijn denken.

Zwemmen doe ik nog steeds te weinig, al heb ik een redelijk goed gevoel in het water. De minidoelstelling is dus om in eerste instantie deze week 3 keer te zwemmen en dat dan week na week door te trekken. De clubtrainingen zijn eigenlijk uitgelezen momenten om dat te doen, dus engageer ik mij om daar zoveel mogelijk op te duiken.

Door het gebrek aan vrije tijd is mijn aantal fietskilometers zeer beperkt tot heden. Ik denk dat Tine Deckers op haar stage in Zuid-Afrika in een week evenveel gereden heeft als ik in de volledige maand februari samen. Dat heb je als je maar een keer in de week buiten kunt fietsen. Desondanks ben ik niet ontevreden over mijn vorm, de kracht ontbreekt nog enigszins, maar elke week voel ik mij beter en beter. De 130km van vorige zondag deden op het einde wel pijn, maar ik kon toch vlot blijven peddelen aan 100rpm.

Lopen is een ander paar mouwen, ik slaag er niet in daar een systematisch effort van te maken. Dat heeft voor een stuk te maken met het feit dat ik op dit moment om over de mentale barrière om te trainen te geraken vooral gezelschap zoek. En dat blijkt nu net het moeilijkst te organiseren bij het lopen. Vaste looppartner Jeroen is nog vaak gekwetst en heeft het ook al razenddruk op zijn werk. Tweede minidoel is dan ook om volgende week de nodige aandacht aan mijn lopen te besteden.

Voila, ik heb mijn schande wereldkundig gemaakt en hoop dat de virtuele controle van deze blog ervoor zorgt dat ik mijn minidoelen kan halen. Uiteraard is het uiteindelijke doel om terug genoeg intrinsieke trainingsmotivatie te vinden en die om te zetten in resulaten veel belangrijker, maar dat evalueren we wel binnen een aantal weken.