Een aantal jaren geleden las ik die term ergens op een triatlonsite. Hij is bedoeld voor de vriend(in)/begeleider van ons triatleten. Diegenen die tijdens piektrainingsfases daar zijn zonder dat ze ons veel zien, met de moodswings van de taper omgaan, mee weinig en gezond eten, meer dan eens de wedstrijdstress op zich uitgewerkt krijgen, die ongeacht het weer uren staan te wachten tot we nog eens voorbij komen in een wedstrijd, kortom diegenen zonder wie we niet eens kunnen deelnemen aan onze geliefkoosde hobby...
Voor mij is dat Daniëlle en ze laat mij nu al een aantal mijn gangetje gaan. Vandaag precies zijn wij 11 jaar samen(!) en ik vond het nog wel eens tijd mijn appreciatie voor die opofferingen uit te spreken. Dankuwel dus voor alle steun en kicks in the butt die ge me de afgelopen jaren hebt gegeven! Zonder u zou mijn bescheiden bijdrage tot de triatlonwereld niet veel voorstellen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Ik herken het gevoel maar al te goed en mijn mama Rita weet maar al te goed wat het is om afgeblaft te worden zonder merkbare reden.
Dat is nu eenmaal LIEFDE, en daar kan niks maar dan ook niks tegenop.
GELUKKIG MAAR!!!
Een reactie posten